نقطه سر خط

Temporary Closed

varash29 — Fri, 06 Nov 2009 06:34:42 GMT

نه اینکه حوصله نوشتن نداشته باشم نه حوصله دارم گوش شنیدن نیست.

رها می کنم .

می نویسم دوباره.

چه وقت اش را نمی دانم شاید خیلی زود شاید خیلی دیر.

پیش از تو صورتگرن بسیار

varash29 — Sat, 31 Oct 2009 09:13:02 GMT

برای خانم ایران درودی

راستش من عاشق نقاشی نیستم ...بخش هنری مغزم کلا کمی لنگ میزند

از بچگی یک خط راست توی دفتر نقاشی ام درست نکشیده ام نقاشی های

شما را هم هرگز از نزدیک ندیده ام اما زندگی تان مرا مجذوب خودش کرده.

سه سال پیش بود برای اولین سالی که با ازاده دوست بودم برای روز تولدم

کتاب"در فاصله دو نقطه"که خاطرات شماست را هدیه گرفت و من از ان روز

انقدر جملات شما را بالا و پایین کرده ام که همه اش را از حفظ ام....

راستش را بخواهید خانم درودی زندگی محشر و هیجان انگیز شما به عنوان یک

زن نقاش با ان شدت و حدت علاقه کم نظیرتان به ایران من را مجذوب خودش

کرده شور شما به اموختن ...اشنایی شما با خیل زیادی از مشاهیر ایران و

جهان ..نمایشگاه های متعدد تان در بیشتر کشورهای دنیا ..گمنانی تان در

نسل جوانان امروز ایران...

دوست داشتم اینها را برایتان بنویسم شاید روزی دانستید که چقدر روی زندگی

دانشجوی من خاطرات شما تاثیر گذار بوده است شاید روزی ....

پی نوشت: برای خانم ایران درودی

"کوشش برای اگاه کردن انسانها از عظمتی که در انهاست و از ان

بی خبرند"

*اندره مالرو

*تیتر اشاره به شعری از احمد شاملو برای ایران درودی است.

بی تو اگر به سر شدی...

varash29 — Wed, 21 Oct 2009 03:29:02 GMT

برای ما دیگر زندگی همینطور شده است صدای شادی را بعد از

سه سال هر هفت هشت ماهی یک بار شنیدن که خوبم تو چطوری

درست تمام شد؟به سلامتی..صدای مریم را که با ان لحن مسخره

همیشگی اش می گوید بلا نگرفته یعنی هر بار که این را پای

تلفن به من می گوید من دلم ضعف می رود که یکی پیدا شد به

من این را بگوید..به من؟!

بعد از پنج سال دیگر طبیعی شده است که هر چند وقت یک بار به یاد

ان یکی مریم بیافتیم که خدا بگویم چه کارش کند که با ازدواج مسخره اش

همه ما را گذاشت یک جورهایی کنار..

من و لیلا هم دوستی محکم مان را که هر کدام پزش را به همه می دادیم با

درس خواندن من و ازدواج اون به اونجا رسید که من حتی زنگ نمی زنم ازش

بپرسم از اینکه ماجرای دعوای بچه ها !!!رو براش نگفتم ناراحت شده یا نه؟!

نه که برام مهم نباشه هست اما دلم می خواد زندگی ش رو بکنه بعد اون

دوران که برای همه ما تموم شده حالا که سر زندگی اش هست برای چی

باید دوباره سر یه زخم قدیمی رو باز کنیم...

یعنی همین شده که من هر بار از کل یک سال که ایران نیستم و چند ماهی

این ور ها مثلا تعطیلات می گذرانم مثل ادمهای عذاب وجدان دار زنگ بزنم

به دوستهای قدیمی ام که یک وقتی همه وقت روزم را با انها بودم و حالا اصلا

نمی دونم که اصل حالشون واقعا چطوره؟!و هر بار بعد زنگ زدن وقتی درحال

تعریف کردن مثلا حال بچه ها برای پگاه هستم حس کنم که داره پیش خودش

فکر می کنه " اصلا معلوم هست که برای چی بهشون زنگ می زنی"

یا چه می دونم"اه اه تو هنوزم فکر می کنی که بین ما دوستی هست" یا چه

می دونم چی...

حقیقت اش این است که خودم هم خوب می دانم که وقتی ادمها پشت

تلفن همینطور سکوت می کنند و بی خودی حرف توی حرف می اورند یعنی

تف به این روزگار حرف مشترکی نمانده که بشود حرف اش را زد...اما چه

کنم خاطره روزهای دور را نمی توانم رها کنم شما که این مدت اینجا را

خوانده اید هنوز نفهمیدید که اینجا به محلی برای نبش قبر گذشته ها تبدیل

شده اشکال ندارد چون خودم هم تازه فهمیدم.

برای پاییزی که می شود دلتنگش شد

varash29 — Mon, 19 Oct 2009 13:25:02 GMT

پاییز بود که از کوچه می اومد بالا ..کوله مدرسه روی دوشش بود

و داشت سعی می کرد از لابه لای خرت و پرت های کیفش کلید

رو پیدا کنه که دیدش با قد بلند و صورت افتاب سوخته و همون رفتار

لاقیدهمیشگی که اولین بار ازش تعجب کرد و بعدا فقط ازش لذت برد..

اصلا ذاتا ادم ساده ای بود ...از اون دست ادمها که می شه خمیرشون

یه دفعه بهتر شه یا دفعه اینقدر خراب شه که نشه هیچ کاری اش کرد..

هر چی بود نمی شد نادیدش گرفت..بازی گوشی چشم هاش رو...نفوذ

صداش رو هر کاری می کرد نمی شد نادیدش گرفت ...

پگاه یادته صداش رو شنیدی؟

پی نوشت:وقتی حواست نیست.....

دانشجویی که ما باشیم

varash29 — Mon, 12 Oct 2009 03:23:41 GMT

خودم هم اگر خودم را خوب نمی شناختم فکر می کردم سرم به

جایی قطعا اصابت کرده وگرنه شما را نمی دانم خود عاقل مان وقتی

بعد از تمام کردم فوق لیسانس برگشتیم خانه باید استراحت مطلق

پیشه می کردیم و از این دست تفریحات سالم اما ما دقیقا از فردای

روزی که برگشتیم همین طور در حال درس خواندن و یاد گرفتنیم

جوری که خانواده همینطور از تعجب انگشت حیرت به دهان گرفته مانده

اند....

حوصله بیرون رفتن از خانه را ندارم ..دروغ چرا حوصله دیدن ادم ها ..

حوصله گرم گرفتن با دوستان و از این دست کارها...زندگی ام را بدون

تلویزیون برنامه ریزی کرده ام و برای همین وقت زیاد دارم برای خواندن و

نوشتن و یاد گرفتن...

دیشب مقاله می خواندم در باب تقسیمات میوزی و میتوزی و تاثیرات شان

در علوم زیستی و اینقدر زیبا و سخت بود که همینطور بی وقفه در باب شان

با خودم حرف می زدم..این که اینهمه دقت در روند تقسیم یک سلول ساده

به کار رفته من را سرحال می اورد می دانم که ما را به حال خودمان

رها نمی کنی...

*سعی می کنم که این پست تازه را بنویسم وگرنه وسوسه قوی و من

ناتوان می خواهم یک مدتی در اینجا را تخته کنم...من سعی خودم را

می کنم که بنویسم...

خانه..وطن...خانه...ایران

varash29 — Tue, 06 Oct 2009 17:26:02 GMT

همه می خواهند بدانند چه حالی دارم بعد این همه غربت نشینی ..

بعد تمام شدن کارهای فوق لیسانس ام..بعد سختی های دفاع تز با این

اساتید نه کم دیوانه ..بعد امتحانم ..بعد انجام دادن کارهای دکترا ...

چه حالی دارم برای برگشت به خانه..حقیقت اش این است که تهی

شده ام و هیچ شوقی ندارم ..برنمی گردم که در ایران کار کنم ...

برمی گردم استراحت کنم ..قدرت بگیرم و دوباره دل بکنم و بروم ..

بروم یک جای دور که فکر نکنم ..بروم یک جای دور که غصه نخورم که جز

جمعیت بی منطق عصبانی طبقه بندی شدم ..غصه این حمق اشکارا که

دوستان فرهیخته و دانشگاهی نمی بینند را نخورم...

پی نوشت: کاش می شد فقط می امدم می دیدمت و توی چشمهایت

خیره می شدم شاید اطمینان پیدا می کردم توی چیزی را می بینی

که من نمی بینم.

توی گهواره چوبی پسری هست هنوز..

varash29 — Mon, 28 Sep 2009 04:14:02 GMT

امروز تولد حاجی بابا جان ماست یادتان که هست پارسال همین موقع اذین

بسته بودیم اینجا را و کیک داشتیم و همه شما مهمان دل بی قرار من بودید...

دیشب یک پست تولد نوشتم..امروز صبح که خواندم از شدت و حدت اش به

خودم لرزیدم ...

پست قبلی را اینجا نمی گذارم بروید خوش باشید که گوش های سنگین دور و

بر مازیاد شده است..بروید خوش باشید که ما لازم نداریم دل های شکسته

مان را با شماقسمت کنیم ما همین مثل این ها که از دارالمجانینی جایی فرار

کرده باشند توهم داریم و بعضی شب ها یواشکی یک فیلم ایرانی فسیل شده

مان را می گذاریم می بینیم چون یک عدد حاجی دارد که وصف حاجی بابای

خودمان است و همین طور با حرف های طرف اشک می ریزیم...

تولدت مبارک نازنین من ...

ان دورها که نشسته ای و به ما لبخند می زنی یادت باش دعا کنی قلب

من ارام بگیرد...

بعدانوشت:برای روشن شدن اذهان عمومی تولدت مبارک حاجی بابای من!

پست سال قبل من برای حاجی بابایم.

بعدانوشت: دزدی نامی که زمانی زیبا بود... را خیلی دوست داشتم خیلی

گفتم شاید در پاره خط ها دیده نشود.

بعدانوشت ۲:بیانات تاریخی امام خمینی درباره برخورد با خودسرها را بخوانید.

با پای از ره مانده...

varash29 — Tue, 22 Sep 2009 14:29:02 GMT

خیلی وقت است که عاشقی از یادم رفته نه اینکه یادم رفته باشد عاشق ها

چطورند یا وقتی خودم عاشقت بودم صبح خورشید چقدر روشن تر از این روزهای

معمولی بی نازنین است نه یادم هست این ها و همه ان روزهای طلایی را...

خودم را در حال عاشق بودن کم کم دارم فراموش می کنم...

یادم رفته چطور عاشق شده بودم ..تا دوباره یک بار دیگر دیوانگی سر بگیرم دلم

تنگ شده برای خود جسور و به تک و تا افتاده ام...

دلم عاشقی می خواهد توی این زمانه تلخ که شوکران اش ته ته های

گلویم می سوزد.. من دلم یک شانه ارام را کم دارد که همین طور بغض هایم را

را توی بازوهای اش رها کنم و مشت هایم را محکم توی سینه اش بکوبم و او

همینطور ارام ارام توی گوشم زمزمه کند:خوب می شوی طاقت بیار..

من دلم می خواهد بیایی و به و همه شب های گرم و خواب های اشفته

خنکی یک روز پاییزی را هدیه کنی ...

دلم می خواهد کسی باشد تا این روزها را کمتر ببینم ..دستم را بگیرد ببرد توی

یک دشت رهایم کند و توی گوشم زمزمه کند:تا دلت می خواهد داد بزن..

داد بزن

به کودکی مان که رحم نشد شما را به خدا به جوانی مان رحم کنید.

مثل عاشق های قدیمی شده ام...

varash29 — Sun, 20 Sep 2009 09:17:02 GMT

من دلم برای خمینی بزرگ تنگ می شود خیلی زیاد...

دلم برای ارامش نگاه اش برای بار پر برکت صدای اش برای ان همه توانایی

دلربایی اش از مردم..گاهی دلم خیلی برای این پیرمرد دوست داشتنی

تنگ می شود..

انگار کن که کار هرکسی است که دم مسیحای اش مردم را همه مردم را

از همه قشری بیدار کند...نه به خدای محمد (ص) که کار اسانی نیست دل

این مردم را به دست اوردن و از ان مردم سر خورده و در هم تنیده سیل

خروشان ساختن ....

دلم برای اش تنگ شده وقتی که حرف می زد و ان بچه های مخلص جبهه با ان

دل های دریای شان همینطور اشک می ریختند....

دلم برای پیرمرد یک ذره شده است برای موج نگاه اش برای رویایی که برای

ایران من در سر داشت و همه عمر برای اش مومنانه تلاش کرد.

من دلم برای خمینی خودم تنگ شده است خیلی...و معنی این دلتنگی

بزرگ تر از ان است که تو حتی بتوانی درک اش کنی...

پی نوشت: دارم از دوریت می سوزم.

*فطرانه ای برای نوشتن ندارم که همه اش زخم است و دل شکستگی

دلم می خواست پست جشن فطرت را برای خمینی مهربانم بنویسم و این

همه دلتنگی ام برای اش که یک هفته در سینه حبس اش کردم.

همچنان در بند خود بودی که بود

varash29 — Wed, 16 Sep 2009 06:34:54 GMT

صفحه مدیرت مطالب قبلی در وبلاگ ام پر شده از نوشته های پست نشده

پر از ثبت موقت ها..عدم نمایش ها...

پی نوشت:

نی به اتش گفت:

کاین اشوب چیست؟

مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟

گفت: اتش بی سبب نفروختم

دعوی بی معنی ات را سوختم