همه می خواهند بدانند چه حالی دارم بعد این همه غربت نشینی ..

بعد تمام شدن کارهای فوق لیسانس ام..بعد سختی های دفاع تز با این

اساتید نه کم دیوانه ..بعد امتحانم ..بعد انجام دادن کارهای دکترا ...

چه حالی دارم برای برگشت به خانه..حقیقت اش این است که تهی

شده ام و هیچ شوقی ندارم ..برنمی گردم که در ایران کار کنم ...

برمی گردم استراحت کنم ..قدرت بگیرم و دوباره دل بکنم و بروم ..

بروم یک جای دور که فکر نکنم ..بروم یک جای دور که غصه نخورم که جز

جمعیت بی منطق عصبانی طبقه بندی شدم ..غصه این حمق اشکارا که

 دوستان فرهیخته و دانشگاهی نمی بینند را نخورم...

پی نوشت: کاش می شد فقط می امدم می دیدمت و توی چشمهایت

خیره می شدم شاید اطمینان پیدا می کردم توی چیزی را می بینی

که من نمی بینم.