و اما خوب از شما چه پنهان از یک کدام خیلی بیشتر خوشم امد.

1.کارامل را تعصیلات اخر هفته در سینما دیدم با زبان عربی(برای سوزاندن دل

 بعضی ها) و خوب خیلی فیلم کامل زنانه ای بود و این قدر دردهای زنانه نشان

 داد که من مانده بودم برای کدام یک از این زنها غصه بخورم و اگر بخواهیم به

 بازی رفیق نگار دل بدهیم که کدام یک از این زنها می توانم باشم باید عرض

 کنم که یکی از دوستان فرمودند که من می توانم پیرزن خیاط ه فیلم باشم

 که مجبور می شود از عشق پیری اش به خاطر یک پیرزن دیگر بگذرد...

2.خوب حالا می رسیم به اصل کاری :

la vie en rose که زندگی Edith Piaf خواننده محبوب و قدیمی فرانسوی است

راستش را بخواهید من اولین بار اسم ادیت پیاف را در کتاب خاطرات خانم ایران

 درودی(نقاش معروف ایرانی) خواندم و هیچ هم ترانه های این خانم را گوش

 نداده بودم اما می توانم در کمال  صحت عقل اعتراف کنم که دیشب

 می توانستم وقتی فیلم تمام شد دوباره همان موقع از اول ببینمش که به

 جای اش نشستیم با دوستان یوتیوب را شخم زدیم و اجراهای قدیمی ادیت

 پیاف را یافتیم و جدا لذت بردیم..

به نظر من بازی هنرپیشه نقش پیاف لایق بیشتر از یک اسکار بود چون اگر

اجراهای خود پیاف را ببینید متوجه می شوید که انگار خود پیاف نقش اش

 را بازی کرده است.

فیلم از یکی از اجراها شروع می شود که حال پیاف در حین اش بهم می خورد

(کلا بیمار بوده به خاطر نوع زندگی اشفته اش و اعتیادش و به همین خاطر در

 چهل و هفت سالگی هم از دنیا رفته) که یک اهنگ  انگلیسی است و من

 خیلی دوست اش داشتم.

پی نوشت:Heaven have mercyنقدیم به همه عاشق هایی که نرسیدند.