رها می کنم .

می نویسم  دوباره.

چه وقت اش را نمی دانم شاید خیلی زود شاید خیلی دیر.

راستش من عاشق نقاشی نیستم ...بخش هنری مغزم کلا کمی لنگ میزند

از بچگی یک خط راست توی دفتر نقاشی ام درست نکشیده ام نقاشی های

شما را هم هرگز از نزدیک ندیده ام اما زندگی تان مرا مجذوب خودش کرده.

سه سال پیش بود برای اولین سالی که با ازاده دوست بودم برای روز تولدم

کتاب"در فاصله دو نقطه"که خاطرات شماست را هدیه گرفت و من از ان روز

انقدر جملات شما را بالا و پایین کرده ام که همه اش را از حفظ ام....

راستش را بخواهید خانم درودی زندگی محشر و هیجان انگیز شما به عنوان یک

زن نقاش با ان شدت و حدت علاقه کم نظیرتان به ایران من را مجذوب خودش

کرده شور شما به اموختن ...اشنایی شما با خیل زیادی از مشاهیر ایران و

جهان ..نمایشگاه های متعدد تان در بیشتر کشورهای دنیا ..گمنانی تان در

نسل جوانان امروز ایران...

دوست داشتم اینها را برایتان بنویسم شاید روزی دانستید که چقدر روی زندگی

دانشجوی من خاطرات شما تاثیر گذار بوده است شاید روزی ....

پی نوشت: برای خانم ایران درودی

"کوشش برای اگاه کردن انسانها از عظمتی که در انهاست و از ان

بی خبرند"

*اندره مالرو

*تیتر اشاره به شعری از احمد شاملو برای ایران درودی است.